Paterswoldseweg 814

Waarom bereikt de misdaad de rechtszaal niet?
Dat is de vraag die op dit weblog centraal staat.
Een andere vraag, hetzelfde idee: waarom duurt het vaak zo lang voordat de misdaad de rechtszaal bereikt?

Tussen de aanhouding en de aanvang van de rechtszaak – als die er al van komt – zit al snel een jaar, of nog langer.
Soms is daar een goede reden voor, heel vaak niet.
Soms is er een goede reden voor, maar blijft die in nevelen gehuld.

Er zijn advocaten die dossiers in kasten hebben liggen van verdachten die ooit zijn aangehouden, even hebben vastgezeten, zijn heengezonden en vervolgens nooit meer iets hebben gehoord.
Formeel zijn ze nog wel verdachte.
Advocaten maken in zo’n geval liever geen slapende honden wakker.
Komt de zaak ooit toch nog voor de rechter, dan ligt vanwege het lange tijdsverloop buiten de schuld van de verdachte om, een strafkorting (geen celstraf, maar een werkstraf) in de rede.
Zo gaat dat, dat is de dagelijkse praktijk.

Wie vandaag wordt gepakt met een hennepkwekerij (speerpunt) moet niet raar opkijken dat de bijbehorende strafzaak pas ergens in 2017 dient.
Nog erger: bij zedenmisdrijven duurt het regelmatig ook zo lang.
Bij fraude is het lange tijdsverloop standaard.

Hoe kan dat?

Dat het hapert in de de zogenoemde strafrechtketen is niet nieuw.
Het Openbaar Ministerie schijnt gebukt te gaan onder bezuinigingen.
Bij de politie loopt het alles behalve lekker.
De cao van agenten deugt net zo min als de kwaliteit van de recherche, zo kan de laatste weken links en rechts worden opgetekend.
Bij de reclassering, toch ook een schakel in de keten, lopen medewerkers op de tenen.

Ook binnen de rechtbanken – klein en groot – loopt het momenteel niet vlekkeloos.
Op zittingen gaat veel mis.
Zoekgeraakte informatie, vergeten slachtoffers te informeren, verzuimd een tolk op te roepen.
Een paar keer zelfs de verdachte.

Het aantal strafzaken dat wegens hiaten moet worden aangehouden, is nog nooit zo hoog geweest.
Het aantal strafzaken waarin uitspraak wordt gedaan, nog nooit zo laag.
In Noord-Nederland is het erger (slechter) dan in de rest van het land.

De komende week ga ik op bezoek bij het Openbaar Ministerie Noord-Nederland.
Dat is op uitnodiging.
Ik ga een week meelopen en zal aanschuiven bij allerlei overleggen.
Ik ga de OM-mensen het hemd van het lijf vragen.

Ik wil weten hoe het kan.
Maar ook hoe het werkt.
Hoe het zou moeten en wat de dagelijkse praktijk is.
Daar ga ik verslag van doen.
Hier.
En in de krant.

Maandagochtend om kwart voor negen meld ik mij aan de Paterswoldseweg 814.
Ik schuif dan aan bij het rechercheoverleg.
’s Middags staat een gesprek met zaaks-coördinatoren slachtoffers op de rol.
Daarna is er het strafmaat-overleg van de officieren van justitie.
Tussen de programma-onderdelen door ga ik rondsnuffelen.

Er zijn geen restricties.
Maar vertrouwelijke informatie – in het belang van het onderzoek of zoiets – blijft vertrouwelijk.
Dat zijn de afspraken, gemaakt op basis van wederzijds vertrouwen.
Ik voel me daar aan gebonden.
Ik heb geen verklaring (niet ongebruikelijk in politie- en justitieland) getekend.

Rob Zijlstra

Reageren of vragen? stuur een bericht
             

Een gedachte over “Paterswoldseweg 814

  1. Wat mij opvalt is dat er zo veel vergeten wordt in het traject naar een proces toe. ik heb gewerkt in de chemische industrie en daar zijn ook lange trajecten om installaties op te starten en uit bedrijf te nemen. De kans dat hier iets vergeten wordt, door schade en schande wijs geworden, ondervangen middels checklists. Deze dienen dus gedurende het traject afgevinkt te worden en er kan geen doorgang plaatsvinden van de procedure als bepaalde essentiële punten niet afgevinkt zijn. Invoeren van dergelijke systemen is wellicht iets voor dit probleem?

Geef een reactie