De pers en de president

‘Justitie is een rammelkast’

Collega Folkert Jensma signaleert in zijn wekelijkse ‘Rechtsstaat’ in NRC Handelsblad inderdaad iets opmerkelijks. In Limburg was afgelopen week een actie van politie en justitie, gericht tegen mannen van motorclubs. Een van de verdachten – een hoofdman die ze in die opgevoerde brommerkringen ‘de president’ noemen – werd geblinddoekt, op blote voeten en in onderbroek voor het oog van de vooraf ingelichte pers en perscamera’s uit zijn woning gehaald en publiekelijk afgevoerd.
Een in Nederland hoogst ongebruikelijke perp-walk.

Waarom, vraagt Jensma zich af, mocht die man eerst niet even zijn broek aantrekken?
Hij geeft ook antwoord: de president moest publiekelijk worden vernederd.

De politie is druk bezig met bezuinigen, met reorganiseren en met het eigen cao-salaris – met zichzelf dus – en justitie, het Openbaar Ministerie, is een rammelkast met structureel tien jaar achterstallig onderhoud, analyseert de NRC-journalist wiens columns in de wereld van de rechterlijke macht worden gespeld.

De sterke arm is ernstig verzwakt . Om dat te verdoezelen worden andere middelen ingezet. Beeldvorming.
De illusie in de opsporing, schrijft Jensma.

Nog erger: de journalistiek is daar volgens hem dienstbaar aan. Wij van de pers brengen zo’n president in onderbroek maar al te graag in beeld. Justitie is ons vast erkentelijk. Of was het een voorwaarde om erbij te mogen zijn?

In datzelfde NRC Handelsblad staat dit weekeinde ook een artikel over Willem Holleeder. Daarin staat nog iets opmerkelijks. Er staat dat de zus van Holleeder gesprekken die ze met haar broer voerde in de gevangenis heeft opgenomen. Om dat te kunnen doen had ze zich ‘voorzien van geheime afluisterapparatuur’.

Dat vind ik dus opmerkelijk. Ik kom wel eens in een gevangenis en een huis van bewaring en dan is het niet de bedoeling dat apparatuur mee naar binnen gaat. Dat mag onder geen beding en er wordt streng op gecontroleerd. Bij de ingang voor bezoek, nog voor de scan, staan vaak kluisjes waar telefoon en aanverwanten in moeten worden opgeborgen. Iedere bezoeker moet, als op Schiphol, door een scan en wordt grondig gefouilleerd. Ik wil aannemen dat de controle in de Extra Beveiligde Inrichting (EBI) waar Holleeder verblijft niet onderdoet voor die in een ‘gewone’ gevangenis of huis van bewaring.

Misschien is het wel anders gegaan.
Ik denk het.
Ik denk dat justitie de zus van Holleeder heeft voorzien van opname-apparatuur in de hoop dat hij zijn zus dingen zal toevertrouwen die hem kunnen belasten.
Volgens de krant weet het Openbaar Ministerie inmiddels van de opname.

Inmiddels.
Ja ja.

Een paar weken geleden werd tijdens een rechtszaak in zittingszaal 14 gezegd dat er heimelijk opnames waren gemaakt van gesprekken tussen twee mannen die werden verdacht van een moord (Andre Lubbers, Klazienaveen). Het ging volgens het OM om belastende gesprekken. De gesprekken waren stiekem opgenomen in een cel (een ophoudruimte) in de rechtbank. Met toestemming van de onafhankelijke rechtbank was in de rechtbank van Assen afluisterapparatuur geplaatst. Met als doel speciaal deze twee verdachten af te luisteren. Toen ik daarover twitterde, haastte een van de rechters daar tijdens de zitting een opmerking over te maken: het afluisteren is geheel volgens de regels van het spel gegaan.

Justitie zoekt – krakkemikkig of niet – de grenzen op. Daar is volgens mij niets mis mee, ook al niet omdat een strijd wordt gevoerd tegen een tegenstander die geen grenzen kent. Maar als het is bedoeld om het eigen falen te verdoezelen, dan klopt het niet.

We worden gebruikt.
We laten ons gebruiken.Schermafbeelding 2015-05-27 om 00.03.45
Lezers moeten recht hebben op een niet dienstbare journalistiek.
En voor ons journalisten moet het een plicht zijn.

Rob Zijlstra

    Overigens, zullen al die gearresteerde Limburger outlaws de rechtszaal wel halen? [info

 

→ perp-walk
De Rechtsstaat [nrc, folkert jensma]

 

Een gedachte over “De pers en de president

  1. De suggestie dat de grenzen van het toelaatbare worden opgezocht door verdachten in de cel af te luisteren en dat er sprake zou zijn van “falen” dat verdoezeld zou moeten worden door de mededeling dat de “onafhankelijke rechtbank” daarvoor toestemming heeft verleend, is pertinent een verkeerde voorstelling van zaken. De wet kent een regeling voor het zogenoemde “opnemen van vertrouwelijke communicatie”. Dit is een met bijzondere waarborgen omgeven regeling omdat de impact op de privacy groot is. In dit “ovc-traject” doet de officier van justitie een gemotiveerde en onderbouwde vordering bij de rechter-commissaris tot het mogen inzetten van dit middel. De rechter-commissaris beoordeelt of er voldoende zwaarwichtige redenen zijn om het middel in te zetten en bij toewijzing bepaalt de rechter-commissaris de voorwaarden waaronder de inzet van het middel kan plaatsvinden. Een en ander wordt geprotocolleerd en uiteindelijk toegevoegd aan het strafdossier. De politie maakt een proces-verbaal op van de resultaten van het betreffende onderzoek. Ik was destijds als rechter-commissaris belast met het onderzoek in de zaak en heb toestemming verleend voor de inzet van het middel. F.S.

Geef een reactie