Geen nadere mededelingen

Schermafbeelding 2015-06-19 om 21.26.16

Soms hoor je dingen.
Ik wilde daarom iets nader weten en sloeg ik aan het bellen, een goed journalistiek gebruik.
Waar ik een mij bekende mannenstem verwachtte, hoorde ik een vrouw zeggen: hallo?
Ik: ‘Hallo, met Rob van de krant. Ik had Eric verwacht.’
Vrouwenstem: ‘Ah Eric. Ja. Die werkt niet meer bij het Openbaar Ministerie. Ik heb zijn telefoonnummer overgenomen.’
Ik: ‘Oh. Oké, dank u wel.’

Eric werkt dus niet meer bij het Openbaar Ministerie.
Zolang ik werk, werkte deze Eric wel bij het Openbaar Ministerie.
Als officier van justitie.
De vrouwenstem verraste dus.

Ik bel de woordvoerster van het Openbaar Ministerie.
Ik: ‘Eric van Sloten werkt niet meer bij jullie. Wat is er aan de hand?’
De woordvoerster zegt dat ze kan bevestigen dat Van Sloten is vertrokken. Maar dat daar geen nadere mededelingen over worden gedaan, zoals ik zal begrijpen. Dat het Openbaar Ministerie een transparante organisatie is, maar dat kwesties over personen niet met de media worden gedeeld.

Ik bel de officier van justitie in kwestie na enig zoekwerk thuis.
Nee, hij mag niks zeggen.
Dat is in goed overleg en met wederzijdse instemming zo afgesproken.
En vastgelegd.

Van Sloten is (was) een zeer ervaren officier van justitie, maar is niet de eerste magistraat die het Openbaar Ministerie Noord-Nederland ineens verlaat.
Van een leegloop aan ervaring is geen sprake, zegt de woordvoerster die geen toelichting mag geven.
Woordvoerster: ’Mensen komen en mensen gaan, zo werkt dat nu eenmaal in organisaties.’

In de wandelgangen van de rechtbank in Groningen wordt gezegd dat er een stevig conflict is geweest, dat Van Sloten zich niet langer wilde conformeren aan het beleid dat momenteel wordt gevoerd en dat hij toen kon ophoepelen.
Het zal wel net iets anders zijn gegaan.

Ik vind het steeds opnieuw bijzonder dat organisaties met een publieke functie zwijgen zodra er intern enig gedoe is.
Wat is daar mis mee?
Waarom het niet gewoon vertellen en uitleggen?
Waarom mogen wij het niet weten?

Ik vind die vragen ook relevant omdat het geen geheim is dat er momenteel grote problemen zijn bij het door bezuinigingen meer dan geplaagde Openbaar Ministerie.
Het aantal strafzaken dat wordt voorgelegd aan de rechtbanken in Noord-Nederland blijft achter bij wat onderling is afgesproken.
Dat is alleen in Noord-Nederland zo, maar over de hele linie gaat het niet goed.
‘Het Openbaar Ministerie zit aan de rand van zijn kunnen’ , sprak OM-baas Bolhaar recent.

Ik geef het nog niet op.

Rob Zijlstra

Lees meer

Kerncijfer

1,9

Schermafbeelding 2015-06-16 om 23.43.21Het Openbaar Ministerie heeft in 2014 de maatschappelijke doelstellingen behaald, schrijft het Openbaar Ministerie in het deze week verschenen jaarbericht 2014. En dat, zo wordt gemeld, in een tijd van grote veranderingen en bezuinigingen.

Rustig achterover zitten is er niet bij, want zo staat in het OM-bericht: ‘Nog altijd gaan criminelen te vaak vrijuit en blijft correctie en vergelding van het criminele gedrag achterwege. Het beeld van de ondermijnende criminaliteit in Nederland blijft zorgwekkend.’

In het jaarbericht staan kerncijfers.
Daarin staat onder meer dat vorig jaar 14.800 strafzaken zijn afgedaan door een meervoudige strafkamer.

Nederland telde in 2014 tien rechtbanken.
De rechtbank Noord-Nederland (met locaties in Groningen, Assen en Leeuwarden) is daar een van.
De meervoudige strafkamer van de rechtbank in Groningen handelde vorig jaar welgeteld 282 af.

Dat betekent (dus) dat de meervoudige strafkamer van de rechtbank in Groningen (= zittingszaal 14) 1,9 procent van het totaal voor haar rekening neemt.

Dat is nauwelijks noemenswaardig.

Wat het Openbaar Ministerie landelijk kennelijk wel lukt, lukt het Openbaar Ministerie in Noord-Nederland nu eventjes niet.
In Groningen blijft het aantal zaken dat voorgelegd moet worden aan de meervoudige strafkamer achter bij maatschappelijke doelstellingen.

Dit is des te opmerkelijker omdat het maar om zo’n klein beetje gaat.

Rob Zijlstra

→  Jaarbericht Openbaar Ministerie 2014

124
Vonnissen (uitspraken) van de meervoudige strafkamer, rechtbank Groningen

Lees meer

Het zaak van mevrouw Rosingh [2]

Waar al voor werd gevreesd, is gebeurd.
Mevrouw Rosingh uit Haren is vorige week in stilte overleden.
Zij is 98 jaar geworden.

Mevrouw Rosingh zal de uitkomsten van het strafproces dus niet meer mogen meemaken.
Tijdens de rechtszaak zal de officier van justitie memoreren dat het hier een trieste gang van zaken betreft.

De rechtszaak dient in de herfst.
Of ergens daarna.

Rob Zijlstra

deel 1

dvhn-plus [abonnees]

.

update – 16 juni 2015 
Uitgerekend vandaag – dinsdag 16 juni – komt het Openbaar Ministerie met een verhaal dat ouderen beter worden beschermd tegen financiële uitbuiting. Dat dat zo is, is toeval. → bericht OM

 

Lees meer

Vlag uit

Strafrechtadvocaat Tjalling van der Goot (Leeuwarden, Anker&Anker) haalt in een column hard uit naar het Openbaar Ministerie Noord-Nederland, gevestigd in Groningen. Fragment:

Zo is het Openbaar Ministerie in het Noorden ook gefuseerd. Waren er vroeger, toen de officier van justitie nog gewoon in Leeuwarden zat, korte lijntjes en was het OM bereikbaar, tegenwoordig steken wij de vlag op kantoor reeds uit als er überhaupt een antwoord komt van een officier. Want meestal horen wij niets op verzoeken en brieven.’

 

Van der Goot neemt het in zijn column op voor de regionale omroep in Friesland (Omrop Fryslân) die (misschien) moet gaan samenwerken met Groningen en Drenthe. Zoals eerder de rechtbanken en het Openbaar Ministerie in het Noorden deden en/of moesten.

→ de column: centraal

 

Lees meer

De politie is een goed idee

wat anderen schrijven

De politie is er vooral voor de vorm en dat is maar goed ook, schrijft Bart de Koning, onderzoeksjournalist, in (op) De Correspondent. Zijn artikel heet ‘De zeven plagen van de Nationale politie’.

Een van die plagen is volgens hem de ‘meten-is-wetencultuur’ (politiecijfers). Die cultuur, meldt De Koning, leidt tot schijnexactheid, veroorzaakt onnodige bureaucratie en zorgt voor perverse effecten. De politie jaagt achter makkelijke doelen aan en rapporteert wat de minister wil horen. Om de afgesproken aantallen maar te halen worden strafdossier die onder de maat zijn naar het Openbaar Ministerie gestuurd. Gevolg: veel sepots. Op papier wordt de politie productiever, maar in de praktijk belanden er minder verdachten in de rechtszaal.

Is dit een verklaring voor de rust in Zittingszaal 14?

De Koning schrijft zijn bevindingen toe aan deskundigen en hooggeplaatsten binnen de politie met wie hij zegt te hebben gesproken.

Wat hij schrijft, komt overigens niet uit de lucht vallen. Al veel langer wordt gezegd dat de misdaadcijfers niet deugen. Er bestaan cijfers over het aantal fietsendiefstallen, gebaseerd op het aantal aangiftes. Veel fietsendiefstallen leiden niet tot een aangifte. Dat geldt ook voor woninginbraken en vernielingen. Geweldsmisdrijven laten zich nog minder goed vangen in cijfers. Oftewel: er bestaan meer en minder betrouwbare cijfers over onderdelen van de misdaad, maar cijfers over de misdaad bestaan niet.

Ondertussen blijft de politie maar cijfers produceren die overigens gretig aftrek vinden bij ons van de media. Op basis van jaarverslagen melden wij tenminste eens per jaar dat de misdaad is af- dan wel toegenomen en met hoeveel procent het veiliger (onveiliger) is geworden. Dat zouden wij niet meer moeten doen.

Schermafbeelding 2015-06-10 om 13.28.55De Koning citeert hoogleraar (politiestudies en veiligheidsvraagstukken) Bob Hoogenboom. De kern van het probleem is volgens de politieprofessor vervat in twee mythes. De eerste is dat de politie vooral bezig is met het bestrijden van de misdaad. De tweede is dat het strafrecht daarvoor een geschikt middel is.

In de praktijk besteedt de politie maar tien procent van haar tijd aan de (bestrijding van) misdaad. Het merendeel van het werk zit in het zichtbaar aanwezig zijn, praten, dreigen en begeleiden (van verwarde mensen bijvoorbeeld). De politie heeft vooral een (belangrijke) symbolische functie. Misdaadstatistieken doen geen recht aan het werk van de politie.

En dat het strafrecht (ooit bedoeld als ultimum remedium) niet de oplossing is, is ook al geen geheim meer hoewel sommigen nog altijd geloven dat strengere straffen doet afschrikken.

Collega De Koning citeert een ‘hoge politiefunctionaris’: ‘Het laagste niveau van denken is tellen.’

r.z.

links
De zeven plagen van de Nationale politie [de correspondent]
De politie is er vooral voor de vorm [de correspondent]

 

Lees meer

Bijzondere dynamiek

over twee weken geen uitspraak

Er diende een omvangrijke strafzaak voor de Noordelijke Fraude Kamer (NFK) in de rechtbank van Groningen. Zes dagen lang bogen drie rechters en een griffier zich over de financiële handel en wandel van seksclubeigenaar Jan B. uit Amsterdam. Hij wordt beschuldigd – net als zijn zoon – van het witwassen van miljoenen euro’s. Daar zou B. in 1984 al mee zijn begonnen. In januari 2013 kwam er een einde aan. Er waren arrestaties in vakantiehuizen op Tenerife.

Heel verhaal.

Vorige week donderdag was de zesde en laatste zittingsdag. De 77-jarige en bedlegerige Jan B. – hoorde een gevangenisstraf tegen zich eisen van 24 maanden, zijn gezonde zoon 15 maanden. Het Openbaar Ministerie vindt niet alleen het witwassen bewezen, maar ook dat dat is gebeurd in een verband dat juridisch een criminele organisatie mag heten.

Er wordt over twee weken geen uitspraak gedaan.

De strafzaak is aangehouden tot vrijdag 21 augustus om 08.55 uur. Op die datum en dat tijdstip komt de fraudekamer bijeen om de zaak voort te zetten: de zitting wordt dan heropend om onmiddellijk, binnen een seconde, te worden gesloten. Om vervolgens over twee weken uitspraak te kunnen doen.

Met deze rechterlijk truc (‘een slimme manier om je doel te bereiken’) wordt de wettelijke termijn – binnen twee weken uitspraak – omzeild. De uitspraak is vervolgens twee weken later, op vrijdag 4 september om 13.00 uur.

De rechtbank heeft ook een reden opgegeven: de overvolle (zitting)agenda’s van de noordelijke fraudekamer en de komende vakantieperiode.

Drukte en vakanties geven de misdaadbestrijding een geheel eigen en bijzondere dynamiek.

Rob Zijlstra

Lees meer